Nýtt leikfang

Hann horfði á hana koma gangandi í átt að bílnum. Það var eins og hellt væri úr fötu og á þessum stutta spotta úr skýlinu að bílnum var hún orðin hundvot. Hann tók samt eftir því að hún var í pilsi og hann gat ekki betur séð en að hún væri jafnframt ekki í neinum sokkabuxum.
Hún opnaði farþegahurðuna.
“Baldur?” spurði hún. Hann jánkaði því og hún brosti og settist inn í bílinn.
“Ég var ekki alveg viss en vonaði að það væri þú” sagði hún og brosti til hans.
Hann virti hana fyrir sér. Hún var sæt, með þrýstnar varir og tjáningafull augu. Hann gæti notað hana. Án þess að hann hafði krafist þess kom hún klædd eins og hann vildi. Í pilsi og engum sokkabuxum. Fötin voru smart og fóru henni mjög vel, þau sýndu vel mjúkar línur hennar, stór brjóstin og breiðar mjaðmirnar. Það var greinilegt að hún kunni að klæða sig og laða fram það besta. Honum lék forvitni á að vita hvort hún væri í nærbuxum eður ei. Hann hafði tekið eftir því að mennirnir sem biðu í skýlinu höfðu líka tekið eftir henni og fylgdu henni eftir með augunum.
Hann setti í gír og ók af stað.
“Hvert erum við að fara?” spurði hún.
“Heim til mín” svaraði hann bara.
Hún spennti beltið og sagði ekki meira. Hann lagði höndina kæruleysislega á bert hnéið hennar. Hún var rök og köld viðkomu, enda varla við öðru að búast. Húðin var samt mjúk og hún færði sig ekki undan snertingu hans.
“Engar sokkabuxur?” sagði hann og leit á hana.
Hún mætti augnarráði hans “Er það ekki svoleiðis sem þú vilt hafa það?” Hann brosti, þetta var kona að hans skapi.
Hann fikraði sig upp eftir læri hennar og undir pilsið. Hún færði í sundur fæturna svo hann hefði greiðann aðgang að henni. Hann fann fljótlega að hún var ekki í neinum nærbuxum og alveg sléttrökuð eins og hann hafði einhverntíman minnst á við hana að hann vildi hafa þær. Hún var jafnframt rök viðkomu og þrýsti sér á móti hönd hans.
Viljug hugsaði hann með sér ánægður. Hann fjarlægði höndina og einbeitti sér að akstrinum þennan stutta spotta sem eftir var.

Hann opnaði dyrnar að íbúðinni. Hún gekk inn á eftir honum inn í íbúðina.
“Mætti ég kannski fá lánað handklæði til að þurrka hárið á mér?” Spurði hún. Hann benti henni á baðið og hún fór þangað. Á meðan kveikti hann á rólegri tónlist og settist í sófann.
Fljótlega kom hún fram aftur og stór berfætt á stofugólfinu, óörugg um það hvernig hún ætti að hegða sér. Hann stóð á fætur og gekk hringinn í kringum hana. Hann virti hana fyrir sér frá hvirfli til ilja án þess að segja orð. Hann sá örlítinn roða á hálsinum á henni og geirvörturnar þrýstu sér út í efnisþunnan kjólinn.
“Farðu úr” sagði hann ákveðið.
Með snöggri hreyfingu smeigði hún sér úr kjólnum og losaði brjóstahaldarann. Stór brjóstin virtust frelsinu fegin. Hann gekk nokkra hringi í kringum hana og skoðaði hana gaumgæfilega. Hann strauk yfir bakið og rassinn á henni. Kleyp aðeins í brjóstin og vó þau í höndum sér. Hún var farin að anda örar og ákafar og roði braust út í húðina.
Hann strauk yfir mjaðmirnar og niður yfir rakaða barmana. Hann aðskildi þá varlega og gældi við snípinn. Hún andaði þungt en sýndi engin önnur viðbrögð. Hann stakk einum fingri inn í hana og fann að hún var vel blaut og þröng. Hann var orðinn beinstífur og buxurnar þrengdu að honum. Hann hlakkaði til þess að nota þessa stúlku. Möguleikarnir voru endalausir.

Hann leiddi hana inn í svefnherbergið.
"Klæddu mig úr" sagði hann skipandi.
Orðalaust gerði hún eins og hann sagði. Hún kraup fyrir framan hann eftir að hafa klætt hann úr nærbuxunum. Limurinn var harður beint fyrir framan hana og hún virti hann hugfangin fyrir sér. Það var augljóst að hana langaði meira.
Hann bauð henni að bragða á honum. Hún tók þá utanum hann, skoðaði hann með fingrunum og bar hann að vörum sér. Sleikti fyrst kónginn létt og tók hann svo upp í sig. Hún notaði hendurnar þar sem munnurinn náði ekki til, en tók hann samt vel ofaní kok.
Hann sá að hún átti í erfiðleikum með hann, en það æsti hann bara meira. Hann tók í hárið á henni og þrýsti sér að henni þannig að limurinn fyllti munn hennar. Hún umlaði eitthvað óskiljanlegt en barðist ekki um. Þegar hann losaði takið tók hún andköf.
“Ég var næstum því köfnuð” stundi hún upp.
“Ég læt það nú ekki gerast” sagði hann og skipaði henni því næst upp í rúm.
Hann kom upp á milli fóta hennar, strauk yfir lærin og upp magann. Hann gældi blíðlega við brjóstin á henni og tók geirvörurnar varlega upp í sig. Hún var mjúk og hlý viðkomu.
Önnur höndin leitaði niður og gældi við blauta barmana. Hann aðskyldi þá og kannaði blauta píku hennar, hún var næm og ör. Hver snerting kallaði fram viðbragð, svo hann var fljótur að finna út hvað henni þótti gott og hvað ekki; hvaða blettur var viðkvæmari eða næmari en annar.
Hann stakk tveimur fingrum inn í hana og sagði henni að fróa sér með. Hlýðin fór hún að gæla við snípinn. Hann fylgdist með þegar þaul æfðir fingurnir snertu hann og ertu. Hann tók eftir hreyfingunni, áttinni sem hún strauk og að hún notaði helst löngutöng til þess.
Hann sagði henni að fá það. Hún gaf frá sér hljóð í mótmælaskyni. Hún hafði sagt honum það áður að hún ætti oft erfitt með að fá það. Hann vissi það vel og vissi að spenna og þrýstingur gerðu henni erfiðara fyrir. Hann vildi samt að hún fengi það á meðan hann væri að putta hana. Hann vildi finna líkama hennar bregðast við, leggöngin herpast saman, sjá hvernig hún fullnægði sjálfri sér, svo hann gæti auðveldar fullnægt henni seinna meir.
Hann fylgdist þolinmóður með. Hún var spennt og óörugg, en hann gaf henni allan þann tíma sem hún þurfti. Fingur hans könnuðu leggöngin hennar og auðvelt var lesa hvað henni þætti gott og hvað ekki. Þessi sjón æsti hann, hún lá fyrir framan hann, fingur hennar gældu við snípinn á meðan fingur hans léku um hana að innan.
Hann stóðst ekki freistinguna og tók utanum harðann liminn. Hægt strokkaði hann liminn með annarri hendinni á meðan hin var inni í henni.
Hann tók baugfingur og þrýsti honum inn í rassinn á henni. Hún mótmælti ekki heldur færðist einhver ró yfir hana. Það slakknaði á líkamanum og andardráttur hennar varð hægur og jafn. Hann fann samt að eitthvað var að gerast, hægt þrýstust leggöngin saman og herptust utnaum fingur hans. Fingur hennar voru enn á fullu og á örskömmum tíma fann hann hvernig fullnægingin skók hana. Hún stundi hátt og dró andan skrykkjótt. Leggöngin herptust og slöknuðu á víxl. Hann stóðst ekki mátið og puttaði hana fast og harkalega. Það virtist aðeins auka á unaðinn og fullnægingarkrampar fóru um líkama hennar. Hún stundi hátt og umlaði eitthvað óskiljanlegt.
Hann fann það sjálfur að hann yrði að fara varlega ef að hann ætlaði að ríða henni.
Hann reis upp og lét kónginn þrýstast rétt við leggangaopið. Hún iðaði undir honum og vildi greinilega fá hann inn í sig.
"Kyrr" skipaði hann henni. Hún hætti að iða og eftirvæntingin skein úr augum hennar.
Hægt þrýsti hann sér lengra inn. Hann fann liminn sökkva inn í hana, sentimeter fyrir sentimeter. Hún var þröng, en hún var vel blaut líka. Hann þrýsti sér alla leið, eins djúpt og hún tók við honum.
Hún stundi af ánægju og lokaði augunum.
"Horfðu á mig" sagði hann skipandi. "Ég vil að þú horfir á mig þegar ég ríð þér!"
Hún opnaði augun og horfði beint á hann. Hann fór að ríða henni hægt, hann fann hvernig píka hennar vandist stærð hans. Hvernig hún gaf eftir svo hann gat hreyft sig vandræðalaust. Hún stundi og þrýsti sér á móti honum. Við það tók hann liminn út úr henni.
"Ég sagði þér að vera kyrr, var það ekki?" sagði hann við hana ákveðinn.
"Jú" sagði hún. "En þetta er bara svo gott".
"Ef að þú getur ekki gert eins og ég segi, neyðist ég til þess að hætta að ríða þér". Hún setti upp skeifu
"Ég vil alls ekki að þú hættir að ríða mér" sagði hún með uppgerðar fílu.
"Gerðu þá eins og ég segi" sagði hann.
Hann mundaði liminn aftur og þrýsti sér inn í hana. Hún lá kyrr og hann tók að ríða henni með taktföstum hreyfingum. Hann vissi að hann myndi ekki endast lengi. Hún tók vel á móti honum og hann átti auðvelt með að botna hana. Takturinn var smám saman hraðari og áður en hann vissi af var hann farinn að hamast á henni. Hún kveinkaði sér undir honum en unaður hans hafði tekið af honum völdin.
Hann vissi ekki annað en sælu þess að ríða henni, finna þrönga píkuna utanum liminn, finna spennuna byggjast upp og hvernig hann nálgaðist algeymið. Hann tók um úlniði hennar og hélt þeim fyrir ofan höfuð hennar. Hann hamaðist á henni og vissi ekki í þennan heim né annan, aðeins sæla og unaður fyllti hug hans og líkama. Með hverjum drætti komst hann nær alsælunni sem hann þráði en vildi jafnframt fresta í lengstu lög.
Það var ekki fyrr en líkaminn bar hug hans ofurliði að hann sprautaði hana fulla. Hver bunan á fætur annari gekk inn í hana. Hann dró sig út úr henni og ljós vökvinn lak niður eftir sköpum hennar og niður í rúmið. Hann lagðist við hlið hennar og dró hana í fangið.
"Mmmm... þetta var gott" umlaði hún í fanginu á honum.
"Þetta var bara byrjunin" sagði hann og brosti.
"Bara byrjunin...."

Fyrstu kynni

Moi:
erum við að fara að hittast á eftir?

Nokkur einföld orð og ég er dauðstressuð yfir svarinu. Ég sendi honum sms í gærkvöldi en fékk ekkert svar, þannig að ég gerði ráð fyrir að hann væri hættur við. Þegar ég sá hann svo tengdann á msn þurfti ég að telja í mig kjark til að spyrja hann. Svarið kom um hæl.

Hann:
Já, lýst vel á þennan stað ;)

Jafn mikið og mér léttir við að lesa svarið finn ég kvíðann taka völdin. Ég átti að vera rökuð en þar sem ég hafði ekki heyrt frá honum til að staðfesta hittinginn hafði ég sleppt því til að sofa aðeins lengur í morgun. Við höfðum kynnst á internetinu fyrir rétt rúmlega viku og spjallað mikið á þessum stutta tíma. Fljótlega ákváðum við að hittast næst þegar ég ætti leið í bæinn. Of fljótt myndu eflaust margir segja en mig langaði ekkert meira en að henda mér beint í djúpu laugina. Við ákveðum að hittast kl. 3 og ætlum að hittast á ákveðnu kaffihúsi í ákveðnum verslunarkjarna. Allt í einu virðist tíminn vera hættur að líða. Ekki hjálpar það til að kennarinn er að fara yfir efni sem ég kann mjög vel. Svo ég sit og horfi út í loftið, full af kvíðablandinni tilhlökkun það sem eftir er af fyrirlestrinum.

Ég mæti mjög tímanlega, kaupi mér swiss mokka og sest við borð sem er bakatil. Þar ættum við að hafa næði til að spjalla. Ég er korteri fyrir tilsettan tíma, svo ég dreg bók upp úr töskunni og nota tímann til að lesa. Það er ágætis leið til að drepa tímann, maður getur þá gleymt sér í sögunni og þar með hvað tímanum líður. Af og til lít ég á klukkuna og finn spennuna magnast eftir því sem nær dregur þrjú. Klukkan er orðin þrjú og ég skima yfir staðinn eftir honum, þegar mér verður litið í áttina að dyrunum sé ég hann ganga í áttina að mér ákveðnum skrefum. Hann horfir beint á mig og ég finn fiðring fara um mig. Mér finnst eins og ég hafi verið staðin að verki. Ég grúfi mig ofaní bókina og sé hann út undan mér setjast. Ég loka bókinni og heilsa honum.
Það fyrsta sem ég tek eftir eru augun, glettin og staðföst og horfa fast á mig. Ég fæ mér sopa af kaffinu til að gera eitthvað. Við byrjum á venjulegu spjalli um allt og ekkert en fljótlega færist spjallið yfir á aðrar brautir. Ég sé að hann virðir mig fyrir sér og gjóar augunum niður á stór brjóstin mín. Ég verð hálf vandræðaleg undir staðföstu augnarráði hans og veit ekki alveg hvernig ég á að haga mér eða hvað ég eigi að segja.
Allt í einu spyr hann hvort við eigum ekki að labba smá. Ég jánka því og við röltum út úr kaffihúsinu. Á leiðinni út segir hann mér að stelpan á næsta borði hafi verið farin að veita okkur aðeins of mikla athygli. Ég hafði ekki einusinni tekið eftir því að það væri einhver á næsta borði, svo upptekin var ég af því sem fór fram á mínu eigin. Ég fylgi honum niður tröppurnar að bílageymslunni. Hann gengur rakleitt inn á eitt klósettið í kjallaranum. Ég fylgi á eftir og hann lokar og læsir á eftir mér. Hann horfir á mig í smá stund og skipar mér svo að fara úr fötunum. Ég ber hátta mig fyrir framan hann og verður hugsað til þess að ég hafi ekki rakað mig í morgun. Ég er allt í senn æst, spennt, óörugg og kvíðin. Hann virðir mig fyrir sér. Ég vona það heitt að hann taki ekki eftir því að ég er órökuð.
Hann stríkur yfir brjóstin á mér og klípur í geirvörturnar. Hann veltir þeim á milli fingra sér, ákveðið og nokkuð fast en ekki svo að ég kveinki mér. Hann skipar mér að snúa mér við og virðir fyrir sér bakhlutann á mér. Hann stríkur laust yfir handleggina á mér og síðurnar og slær mig létt á rassinn.
Smellurinn vekur mig til meðvitundar og ég kemst ekki hjá því að hugsa að ef hann ákveður að rasskella mig þarna munu eflaust allir sem eiga leið hjá heyra það. Ég dreg andan léttar þegar hann síðan segir mér setjast á klósettið fyrir framan hann. Þegar ég er sest lýt upp í augun á honum og veit hvað hann vill. Hann opnar buxnaklaufina og tekur út stinnan liminn. Það fyrsta sem ég tek eftir er hversu þykkur hann er. Hann býður mér að sjúga hann og ég tek hann upp í mig. Máta hann við munninn á mér.
Hann er vel munnfylli og kóngurinn er stór. Ég sýg hann rólega og prófa mig áfram á honum. Það er erfitt að láta tunguna leika við kónginn líkt og ég er vön að gera því hann tekur upp mest allt plássið í munninum á mér. Ég tek hann út úr mér og virði hann aðeins fyrir mér, máta hann í hendi, rúnka honum smá og tek hann svo aftur upp í mig. Ég finn takt sem hentar vel, þrýsti vörunum utanum hann og strokka hann með munninum á mér. Ég einbeiti mér sérstaklega að kónginum og nýt þess að finna það þegar hann rennur inn og út á milli vara minna. Hann sýnir engin viðbrögð en harður limurinn og salt bragðið af honum segir sitt. Hálfpartinn er ég að bíða eftir því að finna hendi hans í hárinu á mér og að hann stýri mér á limnum, en ekkert slíkt gerist. Smátt og smátt verð ég djarfari, tek hann lengra upp í mig og læt hann renna eins aftarlega og ég ræð við með góðu móti.
Allt í einu er rifið í hurðahúninn og ég verð meðvituð um það hvar við erum og hvað við erum að gera. Það kemur örlítið hik á mig en hann sýnir engin viðbrögð svo ég held áfram við iðju mína.
Ég kemst samt ekki hjá því að fylgjast með fótatakinu sem fjarlægist dyrnar og fer inn á næsta klósett við hliðina. Ég velti því fyrir mér hvort þetta sé hreingerningakona sem muni svo bíða eftir því að akkúrat þetta klósett losni, svo hún geti þrifið það. Eftir smá stund heyri ég fótatakið fjarlægjast og róast niður aftur.
Eftir góða stund með lim hans á milli vara mér stoppar hann mig. Hann segir mér að standa upp og rétta sér brjóstahaldarann og nærbuxurnar mínar. Ég rétti honum hvort tveggja án umhugsunar. Hann horfir á mig glettinn og segir mér svo að klæða mig. Ég átta mig þá á því að ég muni ekki fá að vera í nærbuxum eða brjóstahaldara innanundir fötunum. Nærbuxurnar er mér nokk sama um en brjóstahaldarann ekki. Þar sem ég er með stór brjóst þarfnast ég stuðningsins af brjóstahaldaranum til að finna til öryggis. Það er mjög greinilegt sé ég ekki í brjóstahaldara og mér finnst það rosalega óþæginlegt að vera brjóstahaldaralaus á almanna færi.
Ég átta mig jafnframt á því að hann veit þetta, ég sagði honum það í spjallinu á netinu. Ég bölva honum í hljóði en er á sama tíma himinlifandi. Hann tekur eftir því sem ég segi og nýtir sér það og innst inni er það þetta sem ég vil, þrátt fyrir súran svipinn sem ég set upp.
Þegar ég er klædd réttir hann mér hvort tveggja nærbuxurnar og brjóstahaldarann og segir mér að setja það í töskuna. Ég var hálft í hvoru að vonast eftir því að hann tæki það í gíslingu en er samt mjög fegin að fá þetta aftur í mína vörslu. Þegar hvort tveggja er komið ofaní agnar litlu töskuna mína, sem virðist vera að springa undan innihaldinu opnar hann dyrnar og við förum fram.
Sem betur fer var enginn á ferli og ég er mjög meðvituð um stór brjóstin sem eru frjáls undan oki haldarans. Ég fylgi honum upp tröppurnar og út á bílastæði, meðvituð um fólkið sem við mætum og að bíllinn minn er á bílastæðinu hinum meginn við húsið. “Er gaman?” spyr hann. Tilfinningarnar togast á í mér. Jú, það er gaman! Rosalega gaman, en ég vildi samt gjarnan vera í brjóstahaldaranum mínum svo fólk hætti að horfa á mig.
“Pínu..” segi ég en pínu nær enganveginn utanum um það. Ég held að hann viti það líka.
“Viltu meira?” spyr hann þá.
“Já...” segi ég sannleikanum samkvæmt.
“Hittu mig við kirkjugarðinn í Hafnarfirði.” segir hann þá.
Maginn í mér tekur kipp. Ég átti heima þar rétt hjá, vinir mínir eru í þessu hverfi og keyra þar framhjá örugglega á hverjum degi. Ég nýt mín botn með þessum manni en finnst engin ástæða til þess að fá spurningaflóð frá vinum mínum hafi ég sést með honum. Hvað þá ef þeim skildi detta í hug að heilsa upp á mig. Fyrir mér er þetta hættusvæði. Ég viðra þessa skoðun mína og hann brosir.
“Við ætlum ekkert að stoppa þar”.
Ég anda léttar og samþykki að hitta hann þar. Hann gengur í burtu og skilur mig eftir. Ég sný mér við og óska þess heitt og innilega að ég þurfi ekki að ganga í gegnum bygginguna til að komast að bílnum. Sem betur fer eru er ekki margir á ferli en ég get ekki að því gert að mér finnst allir horfa á mig. Það er ekki fyrr en ég er komin í öryggið í bílnum að ég anda léttar.
Á leiðinni inn í Hafnarfjörð næ ég að slaka aðeins á. Veðrið er gott, í útvarpinu er Reykjavík síðdegis að hefja daginn. Venjulegur dagur hjá venjulegu fólki. Hann er komin á undan mér, það kemur mér ekki á óvart, enda flýtti ég mér ekki á leiðinni og reyndi aðeins á ná mér niður.
Ég er samt rosalega spennt. Ég veit ekki hvað hann ætlar sér og tilhugsunin æsir mig. Ég er búin að sjá fyrir endalausa möguleika á því hvað hann gæti gert eða hvað hann myndi gera.
Ég legg bílnum og hann segir mér að koma inn í sinn bíl. Þegar ég er komin í han bíl keyrir hann af stað. Við segjum ekki margt en andrúmsloftið er afslappað og þæginlegt. Hann hefur virkilega góða nærveru og ég næ að slaka aðeins á í nærveru hans. Hann keyrir sem leið liggur að hesthúsahverfinu, mér verður hugsað til þeirra sem ég þekki og eru með hross þarna. En í september er lítið um að fólk er með hross á húsi, svo það er harla ólíklegt að ég rekist á nokkurn. Ég legg augun aftur og nýt þess að finna sólina dansa á augnlokunum.
Hann tekur hægri beygju út af malbikinu. Án þess að þurfa að opna augun veit ég að við stefnum að Hvaleyrarvatni. Fallegt skógræktarsvæði og vinsælt útivistarsvæði Hafnfirðinga. Hann leggur á bílastæðinu við vatnið og fer út. Ég fer út líka og hann leggur af stað eftir göngustígnum. Ég tölti á eftir bölva hégómanum í mér að vera í háhæluðum skóm einmitt í dag. Skóbúnaðurinn hentar enganveginn til göngu á malarstíg. Ég veit samt fyrir víst að ég hefði aldrei mætt á fyrsta fund okkar í flatbotna skóm, enda gerði ég ekki ráð fyrir mikilli útivist.
Hann gengur á undan mér smá spöl og fer útaf stígnum. Ég stoppa þar á stígnum og horfi upp til hans í hlíðinni. Hann segir mér að koma. Ég sendi samúðarkveðju niður í fæturnar á mér og sérstaklega til skónna sem eru því síður gerðir til utanstígsbrölts en malarstígsarks. Hann gengur á undan mér aðeins upp í hlíðina og virðist finna staðinn sem hann leitar að. Ég geng að honum og hann segir mér að totta sig. Mér verður litið í kringum mig og átta mig á því að við erum frekar nálægt bæði göngustígnum og akveginum. Þaðan sem ég stend get ég séð stígin hlykkjast meðfram vatninu.
Hann horfir á mig og bíður eftir að ég fari niður á hann. Hann gefur mér merki með augunum og ég veit að ef ég vil leika verð ég að gera eins og hann segir mér. Ég sest á hækjur mér og hann losar um buxurnar þannig að ég hef gott aðgengi að limnum. Ég tek hann upp í mig og sýg hann ákveðið.
Ég gleymi mér í smástund við þessa iðju þangað til skórnir fara að meiða mig og fæturnir kvarta. Ég finn að ég verð blóðlaus í löppunum ef ég held þessu áfram mikið lengur. Ég lýt upp til hans og spyr hvort ég megi standa upp. Hann jánkar því og segir að ég geti þá farið úr fötunum í leiðinni. Ég rýs á fætur og fæ aftur tilfinningu í fæturnar.
“Jæja, úr fötunum” segir hann.
Ég hika og reyni að malda í móinn. Mér er rosalega illa við að fara úr akkúrat hérna, stígurinn er rétt hjá og við sjáumst örugglega mjög vel frá honum. Sem betur fer er enginn á ferli en á góðviðrisdögum sem þessum er það bara tímaspursmál. Mér verður hugsað til þess að mamma bestu vinkonu minnar sagðist oft koma hingað að labba með hundinn.
Hann stendur fast á sínu. Ég Á að fara úr fötunum. Á endanum gef ég eftir og klæði mig úr, en passa að hafa fötin við hendina. Ég spyr hvort ég eigi að fara úr skónum líka og hann jánkar því. Það kemur mér þæginlega á óvart að það er ekki óþæginlegt að vera berfætt í sinunni. Ég bjóst við að jörðin væri hörð og óþæginleg undir berum iljunum en hún er það ekki, heldur mjúk og eftirgefnaleg. Það er líka frekar hlýtt úti svo mér verður ekki kalt. Ég er aftur á móti óþæginlega meðvituð um nekt mína og hversu nálægt stígnum við erum.
Hann segir mér að halda áfram við að totta sig. Ég fer niður á hnéin og tek hann upp í mig. Hann hreyfir mjaðmirnar örlítið með hreyfingum mínum, ég læri fljótt inn á taktinn og tek vel á móti honum.
Ég heyri bíl nálgast og það slær mig út af laginu. Hann kemur nær og nær og mér finnst hann svo gott sem keyra upp að okkur. Ég hætti að totta hann og bið um að fá að fara í fötin aftur. Hann neitar því. Ég er alveg viss um að í bílnum sé göngufólk sem muni ganga fram á okkur. Ég bið hann aftur og ímynda mér að bíllinn stoppar skammt frá, allavega heyri ég ekki í honum lengur. Til að róa mig leggur hann til að við færum okkur lengra upp í skóginn. Ég tek því fegins hendi, en þegar við erum komin í hvarf frá göngustígnum blasir bílvegurinn við.
Mér finnst ég vera komin úr öskunni í eldinn. Ég stoppa við tré sem skýlir nekt minni. Hann vill fara aðeins lengra, en ég þori því ómögulega. Hann gengur að mér og bíður mér liminn að sjúga. Ég fer aftur niður á hnéin og tek til við að sjúga hann. Fljótlega heyri ég í öðrum bíl nálgast, ég hika og gleymi því að ég á að vera að sinna honum. Þessi bíll virðist koma enn nær en fyrri bíllinn. “Áfram” segir hann og ég tek til við að sjúga hann áfram en athyglin er ekki lengur á honum, heldur umhverfinu og bílnum sem fjarlægist óðum.
Ég átta mig á því að klukkan er rúmlega fjögur og hinn almenni starfsmaður hefur núna lokið vinnu sinni fyrir daginn og mun eflaust álíta það mjög góða hugmynd að fara í göngutúr í kringum vatnið. Ég finn hvernig spennan byggist upp í mér og ég vil ekkert meira en fara í fötin og komast í skjól inn í bíl. Ég lýt upp og bið aftur um fötin mín, hann horfir niður á mig þar sem ég krýp nakin fyrir framan hann og neitar mér, enn einu sinni.
Ég finn kvíðann taka völdin og veit ekki alveg hvernig ég á að bregðast við. “Þú mátt fara í fötin þegar ég er búin að fá það” segir hann þá.
Á vissan hátt verð ég fegin, ég sé fyrir endann og hann er fólginn í því að ég geri mitt. Ég tek liminn upp í mig af meiri ákefð en áður, með það markmið í huga að hann fái það sem fyrst. Hann tekur þessu vel og ég finn svo að hendur hann taka um höfuð mitt og stýra mér á limnum. Hann þrýstir sér á móti og í augnarblik gleymi ég stað og stund. Ekkert kemst að í huga mér en limurinn sem gengur inn og út úr munninum á mér. Hann sleppir mér og ég held taktinum áfram, tek hann djúpt upp í mig þannig að ég finn hann aftur í koki á mér. Ég held niðri í mér andanum á meðan ég strokka liminn ákveðið með munninum á mér, af og til losa ég takið til að ná andanum aftur, en aðeins til að halda áfram sömu iðju. Ég finn að hann er orðinn vel æstur, en veit ekki hversu langt hann á eftir. Hann tekur liminn í hendi sér og strokkar hann smá áður en hann býður mér hann enn einu sinni.
Ég heyri enn einn bílinn nálgast, en hunsa hann eftir bestu getu. Það er ekki fyrr en ég heyri að hann leggur á bílastæðinu og masandi fólk stígur út úr honum að ég leyfi honum að trufla mig og óttinn grípur mig. Ég er við það að fá taugaáfall þegar ég finn saltann vökvann streyma frá limnum.
Ég veit ekki hvað varð til þess að hann fékk það akkúrat þarna, hvort það var bara kominn tími á það, hvort það var spenningurinn yfir fólkinu sem var svo skammt frá okkur eða hvort hann hafi verið að halda í sér og gefið eftir þegar hann sá að við gætum eflaust ekki haldið áfram mikið lengur, en mikið er ég fegin.
Ég spyr hvort ég megi fara í fötin mín núna og loksins fæ ég jákvætt svar. Ég gríp fatahrúguna og finn bolinn í hvelli. Ég er ennþá á hnjánum í sinunni og reyni að láta fara eins lítið fyrir mér og get. Ég klæði mig hratt í bolinn og bisa við að fara í peysuna. Auðvitað tekst mér að flækja hana einhvernveginn og mér finnst líða heil eilífð áður en ég er komin almennilega í hana. Adrenalínið streymir um æðar mér og ég er orðin skjálfhent. Ég leiði hugann ekki að því að ég er ennþá brjóstahaldara og nærbuxnalaus.
Hann gengur frá mér nokkur skref og mér finnst ég vera algjörlega berskjölduð. Ég heyri í fólkinu nálgast og langar mest að kalla á hann og biðja hann að skýla mér, en veit að með því kalla ég líka á athygli fólksins. Ég þarf að standa upp til að koma mér í buxurnar og auðvitað gengur það ekki smurt fyrir sig. Mér fannst ég vera eilífð að komast í peysuna en er enn lengur að komast í buxurnar. Loksins þegar buxurnar eru komnar á sinn stað slaka ég örlítið á. Ég er ennþá dauðstressuð og er með hjartað í buxunum. Ég sest á jörðina og smeigi mér í sokkana og skóna og dreg andan nokkrum sinnum áður en ég rís á fætur. Hann stendur spölkorn frá og þegar hann sér að ég er fullklædd röltir hann niður á göngustíginn.
Ég er óstöðug á fótunum og skelf ennþá á beinunum. Þegar ég nálgast göngustígin gengur masandi fólkið framhjá. Það sér mig sem betur fer ekki. Þá sé ég annað par af göngufólki í fjarska á stígnum, það gengur í áttina frá okkur og hefur mjög sennilega gengið framhjá okkur nokkrum mínútum áður. Ég get ekki verið viss en þeirri hugsun lýst niður að ég hef sennilega verið nakin á hnánum með liminn hans upp í mér þegar þetta fólk fór framhjá og hefði eflaust getað séð okkur að verki hafi það litið í áttina að okkur.
Þegar ég kem niður á stíginn er ég aftur rosalega meðvituð um brjóstahaldaraleysi mitt og einnig að ég er í háhæluðum skóm. Það þarf engann snilling til að átta sig á því að við vorum þarna í öðrum erindagjörðum en að fara í hressandi göngutúr í fallegu umhverfi.

Við setjumst inn í bíl og hann keyrir sem leið liggur til baka að kirkjugarðinum. Hann leggur við hliðina á bílnum mínum og í smástund sitjum við bara saman í þæginlegri þögn. Ég veit ekki hvað hann er að hugsa eða hvert framhaldið verður. Ég tel í mig kjarkinn og spyr. Glettinn segir hann að hann gæti alveg teymt mig í gegnum Kringluna svona brjóstahaldarlausa. Tilhugsunin hræðir mig og ég fæ smá sting í magann en sem betur fer segir hann að hann ætli að láta þetta duga í bili.
Mig langar í meira, mig langar alltaf í meira, en á sama tíma er ég hálf fegin. Í bili sagði hann líka, það þýðir að það verði þá meira seinna og ég get látið mig hlakka til.
Hann stígur út úr bílnum og ég geri slíkt hið sama. Hann faðmar mig innilega og við kveðjumst. Hann sest inn í sinn bíl, keyrir út af bílastæðinu og vinkar mér þegar hann fer framhjá. Ég legg af stað heim og fer yfir hittinginn í hugandum. Það eru ekki nema tveir tímar frá því ég beið taugaóstyrk í bakaríinu eftir honum. Ég er ennþá brjóstahaldara og nærbuxnalaus og allt í einu verður mér það ljóst að við snertumst lítið sem ekkert, fyrir utan munnurinn á mér og tippið á honum. Ég finn ennþá salt bragðið í munninum á mér og brosi við minningunni sem er ennþá ljóslifandi í huga mér.